Przez następne lata, Armia Stanów Zjednoczonych podejmowała wysiłki zmierzające do skonstruowania systemu antybalistycznego, który obyłby się bez konieczności stosowania głowic jądrowych powyżej własnym terytorium, ale bez efektu w środku postaci wprowadzenia do użytku jakiegoś nowego systemu obronnego. W tym czasie Związek Radziecki usilnie rozwijał ofensywne bronie balistyczne, wewnątrz tym typu ICBM. Doszło wręcz do tego, że wielu analityków twierdziło że ZSRR posiada w ten sposób znaczną przewagę wewnątrz ofensywnych broniach jądrowych ponad USA, że byłby do wnętrza stanie pokusić się o praca pierwszego atomowego ciosu, z w taki sposób obezwładniająca siła, że Stanom Zjednoczonym nie wystarczyłoby środków na skuteczna odpowiedź. Oznaczało to prawdopodobieństwo rozpoczęcia wojny nuklearnej z szansami na jej przetrwanie. Ta pogróżka stanowiła podstawę do działań podjętych wskroś Komitet Szefów Połączonych Sztabów, który wewnątrz 1983 r. przekonał Prezydenta Reagana do położenia silnego nacisku na utworzenie strategicznego systemu obrony rakietowej.[6] 23 marca 1983 roku Prezydent Reagan występując z telewizyjnym Orędziem do Narodu ogłosił zainicjowanie prac powyżej strategicznym systemem antybalistycznym, mającym strzec Stany Zjednoczone Ameryki Północnej zanim zmasowanym uderzeniem jądrowym ze strony ZSRR. W przemówieniu zawarł też retoryczne pytanie, które wstrząsnęło Ameryką Czyż nie byłoby lepiej wybawiać żywot ludzi, zamiast mścić ich śmierć?[5] Po przystąpieniu do prac powyżej systemem, ustalono ze będzie nosił nazwę Inicjatywa Obrony Strategicznej (Strategic Defense Initiative – SDI) oraz zginać się będzie z następujących elementów:
Ten kompleksowy, wielowarstwowy układ zmierzał do zapewnienia zwalczania wrogich pocisków balistycznych na każdym etapie ich lotu, był poniżej tym wielce elastyczny, pozwalając na jego modyfikacje. I tak, wcześniej niedługo w dobrym stanie złożony zestaw broni laserowych bazowania kosmicznego (SBI), zastąpiono koncepcją "Brilliant Pebbles" – Inteligentnych Kamyków – lub niewielkich niewybuchowych pocisków przenoszonych na wskroś wielka poziom małych satelitów okrążających świat z różnymi prędkościami plus po różnych orbitach, wystrzeliwujących je wewnątrz kierunku nadlatujących rakiet oraz głowic przeciwnika wewnątrz celu zniszczenia ich energią kinetyczną samego zderzenia[6][1].